Kitab-i-Iqan — Paragraph 111
Source (Persian)
بلی، اين عباد چون از عيون صافيه منيره علوم الهيّه تفاسير کلمات قدسيّه را اخذ ننمودهاند لهذا تشنه و افسرده در وادی ظنون و غفلت سائرند و از بحر عذب فرات مُعرِض شده در حول ملح اُجاج طائف اند. چنانچه در وصف ايشان ورقاء هويّه بيان فرموده:
"وَ إن يَرَوا سَبِيلَ الرُّشدِ لا يَتَّخِذُوه سَبيلاً وَ إن يَرَوا سَبيلَ الغَيِّ يَتَّخِذُوه سَبيلاً، ذلِکَ بَانَّهُم کَذَّبُوا بآياتنَا وَ کانُوا عَنها غَافِلِينَ." که ترجمه آن اين است: اگر ببينند راه صلاح ورستگاری را، آن را اخذ نمی نمايند و به آن اقبال نمی کنند و امّا اگر راه باطل و طغيان و ضلالت را مشاهده کنند آن را برای خود راه وصول به حقّ قرار دهند. و اين اقبال به باطل و اعراض از حقّ ظاهر نشد، يعنی به اين ضلالت و گمراهی مبتلا نشدند، مگر به جزای آنکه تکذيب کردند آيات ما را و بودند از نزول آيات ما و ظهورات آن غفلت کنندگان.
Translation
Yea, inasmuch as the peoples of the world have failed to seek from the luminous and crystal Springs of divine knowledge the inner meaning of God’s holy words, they therefore have languished, stricken and sore athirst, in the vale of idle fancy and waywardness. They have strayed far from the fresh and thirst-subduing waters, and gathered round the salt that burneth bitterly. Concerning them, the Dove of Eternity hath spoken: “And if they see the path of righteousness, they will not take it for their path; but if they see the path of error, for their path will they take it. This, because they treated Our signs as lies, and were heedless of them.”